gubić

Wielki słownik ortograficzny PWN

gubić -bię, -bią; gub, gub•cie
gub. (= gubernia)

Słownik języka polskiego PWN

gubić
1. «tracić coś przez nieuwagę; też: upuszczać coś bezwiednie»
2. «doprowadzać kogoś do zguby lub narażać kogoś na zgubę»
gubić się
1. «tracić rozeznanie w terenie»
2. «być gubionym»
3. «tracić siebie wzajemnie z oczu»
4. «tracić orientację w jakiejś sytuacji lub zagadnieniu»
5. «doprowadzać się do zguby»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego