typ

Wielki słownik ortograficzny

typ (człowiek) -pa, B.= D., -pie; te -py, -pów
typ (rodzaj) -pu, B.= M., -pie; -pów: Typy Broni i Uzbrojenia (cykl wydawniczy)

Słownik języka polskiego

typ
1. «wzór, któremu odpowiada pewna seria przedmiotów, ludzi, zjawisk itp.»
2. «osoba skupiająca w sobie charakterystyczne cechy ludzi pewnej kategorii»
3. pot. «osobnik, indywiduum»
4. «sportowiec, koń, drużyna itp. przewidziane przez kogoś na zwycięzcę lub wynik czegoś»
5. «charakterystyczna budowa, fizjonomia człowieka związana z jego rasą, przynależnością etniczną; też: osoba mająca taką budowę, fizjonomię»
6. «postać literacka mająca cechy ponadindywidualne, właściwe jakiejś grupie ludzi lub tradycyjnie powtarzanemu wzorowi bohatera literackiego»
7. «jednostka klasyfikacyjna w systematyce roślin i zwierząt»
8. «jednostka klasyfikacyjna obejmująca osobniki o wyrazistych cechach psychicznych lub psychicznych i fizycznych; też: osobnik o takich cechach»

• typek
matrylokalny typ rodziny «typ rodziny, w której mąż jest włączany do lokalnej grupy żony»
patrylokalny typ rodziny «typ rodziny, w której żona jest włączana do lokalnej grupy męża»
typ antropologiczny «osobnik o określonej kombinacji cech budowy fizycznej»
typ arktyczny «typ antropologiczny żółtej rasy, charakterystyczny dla Eskimosów»
typ australoidalny «typ antropologiczny należący do rasy czarnej, występujący w Australii i Oceanii»
typ dynarski «typ antropologiczny białej rasy, występujący głównie na Półwyspie Bałkańskim»
typ konstytucjonalny «typ budowy ciała ludzkiego, któremu odpowiadają określone właściwości psychiczne człowieka»
typ laponoidalny «typ antropologiczny charakterystyczny dla dzisiejszych Lapończyków»
typ litoralny «typ wyróżniany wśród ludności wybrzeży Morza Śródziemnego»
typ merydionalny «typ antropologiczny zaliczany zasadniczo do czarnej rasy, ale wykazujący także pewne cechy białej rasy, występujący w Afryce»
typ mongoloidalny «jeden z typów antropologicznych człowieka rasy żółtej, występujący w Azji»
typ nordyczny «typ antropologiczny białej rasy, występujący u wybrzeży Morza Północnego i Bałtyku»
typ orientalny «typ antropologiczny białej rasy, szczególnie często występujący na Bliskim Wschodzie, zwłaszcza wśród ludów semickich»
typ pacyficzny «typ antropologiczny żółtej rasy, występujący u wybrzeży Oceanu Spokojnego»
typ paleoamerykański «typ antropologiczny żółtej rasy, występujący na terytorium Ameryki»
typ paleoazjatycki «typ antropologiczny żółtej rasy, występujący w północnej Azji»
typ pigmentacyjny «typ mający określone cechy pigmentacyjne»
typ subnordyczny «typ antropologiczny, najczęściej spotykany w Polsce, powstały prawdopodobnie z pomieszania rasy nordycznej z laponoidalną»
typ śródziemnomorski «typ antropologiczny białej rasy, występujący w południowej Europie»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

typ

Porady językowe

nóż typu finka
8.02.2012
Narzędzia medyczne nazywane są często eponimicznie np. cewnik Foleya. Spotyka się też nazwy, gdzie człon odimienny jest poprzedzony słowem typu, np. aplikator typu Fletcher(a). Czy poprawną jest forma aplikator typu Fletchera, czy – aplikator typu Fletcher (analogicznie do nóż typu finka)? Wydaje mi się, że poprawną jest forma z dopełniaczem, bo jest to narzędzie typu skonstruowanego przez Fletchera, a nie narzędzie przypominające Fletchera, osobę wszak, nie przedmiot.
typy, rzędy i gromady
16.02.2012
Szanowni Państwo,
chciałam uprzejmie spytać, która forma jest poprawna: „Człowiek należy do typu strunowców” czy „Człowiek należy do typu strunowce”?
Z wyrazami uszanowania
Maria
nazwy typu Opolszczyzna
27.08.2012
Redaktor J. Gorzelik w Dzienniku Zachodnim określił termin Opolszczyzna jako wprowadzony [do polszczyzny] rusycyzm. Wtóruje mu red. M. Smolorz. Według WSO PWN ([49], 13.13): „Przyrostek -izna (-yzna) już dawno tworzył rzeczowniki od przymiotników”. Podobno badania H. Safarewiczowej potwierdzają polskie pochodzenie formantu -szczyzna. Chciałbym zapytać o termin Opolszczyzna: czy nie został on wprowadzony w latach 60. XX w.? Czy terminy takie jak np. Lubelszczyzna były wcześniej obecne w języku? Czy jest to związane z wpływami języka rosyjskiego?
Jan Nowak

Korpus języka polskiego

Autentyczne przykłady użycia w piśmie i mowie zgromadzone w Korpusie
  • ... podlodowych obserwowano w końcowych ( dostępnych) partiach eksplorowanych przez speleologów kanałów typu R w lodowcach Spitsbergenu. Wyraźny roczny rytm zmian prędkości występuje...
  • ... się jednak z zasilaniem, które można ściśle zaliczyć do konkretnego typu. Najczęściej bowiem jest to zasilanie złożone, np. typu: śnieżno-deszczowego...
  • ... zawodowego z 18 stycznia 1958 roku;
    - akty prawne dotyczące szkolnictwa
    typu wyznaniowego, jak wydziały teologii przy uniwersytetach;
    - inne jeszcze akty prawne...

Encyklopedia

typ
[łac. < gr. týpos ‘odbicie’, ‘obraz’],
metodol. we współcz. metodologii nauk empirycznych obiekt lub konstrukcja pojęciowa (pojęcie typologiczne o charakterze wzorca), służące systematyzacji i opisowi nauk. danej dziedziny rzeczywistości;
typ
[łac. < gr.],
łac. phylum,
biol. kategoria taksonomiczna w systematyce zwierząt i roślin, obejmująca organizmy o jednakowym planie budowy anatomicznej i zbliżonym schemacie rozwoju osobniczego, przynajmniej w niektórych stadiach rozwojowych;
typ
[łac. < gr. týpos ‘odbicie’, ‘obraz’],
teatr, lit. postać o cechach przede wszystkim ponadindywidualnych (przeciwieństwo charakteru);
zootechn. termin używany w hodowli zwierząt na określenie zespołu cech pokrojowych i fizjologicznych zwierzęcia, warunkujących rodzaj jego użytkowości;
antropol. opis osobników lub zbiorów osobników ludzkich pochodzących z różnych populacji, a posiadających podobny lub zbliżony zestaw cech morfologicznych, tj. przede wszystkim cech metrycznych: wysokość ciała, wymiary puszki mózgowej i twarzy, ich proporcje wyrażone wskaźnikami oraz cechy opisowe, w tym np. kształt i profil czoła, potylicy, nos i jego liczne szczegóły, brwi, wargi, profil twarzy, kształt żuchwy i wiele innych.
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego