• Na czasie
    ZAPOZNANY
    Jeżeli się z kimś zapoznamy, nie mówmy, że jest on przez nas zapoznany. On jest po prostu przez nas poznany i teraz go już znamy. Zapoznany zaś to ktoś,
    kogo zapomniano lub nie pamięta się należycie. Mówimy o zapoznanych twórcach — czyli o tych, których dostatecznie się nie pamięta. Skoro jednak o nich mówimy, to trochę pamiętamy.
    Jerzy Bralczyk
  • Łatwo pomylić
    CZAD, CZAT
    Czad to potoczna nazwa tlenku węgla, trującego gazu, od którego można zaczadzieć, ponieważ go nie czuć i nie widać. To także woń spalenizny, która – choć nieprzyjemna – nie jest tak niebezpieczna.
    Najnowsze znaczenie tego słowa dotyczy muzyki rockowej, określanej jako czadowa lub czaderska, a z muzyki przeniosło się na inne sfery jako potoczne i pozytywne określenie niemal czegokolwiek, por. „Posiadanie dziecka jest czadowe”, „Znalazłam taką oto przemiłą grę. (...) gra jest czaderska” (cytaty z prasy i z internetu). We wszystkich tych użyciach czad ma pochodzenie słowiańskie, inaczej niż czat, z angielskiego chat, czyli pogawędka internetowa. „Czadowy czat” można znaleźć w internecie tysiące razy: „rozmowy, randki, zabawa, relaks, podryw...”.
    Mirosław Bańko
  • To ciekawe
    Bić pianę
    Czyli: prowadzić nieistotne, nieprowadzące do niczego rozmowy. Od bicia piany nie przybywa niczego konkretnego – tylko piany.
    To ironiczne określenie wskazuje na chęć mówiących do samego zabierania głosu, bez wkładu intelektualnego – ale używane jest często przez ludzi o małej umiejętności dyskutowania, którzy w ten sposób odreagowują kompleksy. Nie musimy przeciwstawiać gaduł ludziom czynu: często ci, co dużo mówią, też coś robią.
    Jerzy Bralczyk
Słowo dnia: oświata

Czy wiesz, że?

Mówimy „Wiara góry przenosi” lub „Wiara czyni cuda”, mając na myśli to, że wszystko można osiągnąć, jeśli się tylko uwierzy, że jest to możliwe.
Więcej przysłów

Zasady pisowni

7.1. [17] Funkcje litery i
Litera i pełni w ortografii polskiej cztery funkcje:
a) oznacza samogłoskę i – wówczas, gdy stoi w wygłosie lub gdy po niej w zapisie występuje litera oznaczająca spółgłoskę, np. bit [b´it], kijek [k´ijek], kropić [krop´ić], mali [mal´i], migrena [m´igrena], miska [m´iska], nikły [ńikły], pilny [p´ilny], pisać [p´isać], widok [w´idok];
b) oznacza miękkość spółgłoski poprzedzającej samogłoskę wtedy, gdy po niej w zapisie występuje litera oznaczająca samogłoskę inną niż i, np. biel [b´jel], biodro [b´jodro], cierpi [ćerp´jeć], jesi [jeśeń], miasto [m´jasto], wi [w´jeś];
c) może oznaczać głoskę j w wyrazach pochodzenia obcego, np. Deimos [Dejmos], diabetyk [d´jabetyk], koine [kojne], kosmetologia [kosmetolog´ja], magia [mag´ja], magnateria [magnater´ja], Ostia [Ost´ja], parias [par´jas], patriota [patr´jota] oraz po spółgłoskach wargowych miękkich (, , , , ), np. piasta [p´jasta], biada [b´jada], parafia [paraf´ja], wiata [w´jata], miara [m´jara]; w przypadku spółgłosek wargowych miękkich możliwa jest również wymowa bez j – [p´asta, b´ada, paraf´a, w´ata, m´ara]; w każdym spośród wymienionych wypadków spółgłoska występująca przed i ulega zmiękczeniu;
d) oznacza połączenie głoskowe ji, np. epopei [epopeji], heroina [herojina], kodeina [kodejina], koić [kojić], maić [majić], taić [tajić].
... >>

Zmieniają się czasy,
zmieniają się słowa

Zobacz w Słowniku języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, jak przez pół wieku zmieniło się słowo chuć
Więcej słów
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego