• Na czasie
    AREOPAG
    to grono dostojnych osób, rozstrzygające ważne kwestie. Słowo wzięte z Grecji,
    gdzie na wzgórzu Aresa zasiadał taki właśnie sąd. Areopag niewiele ma wspólnego z powietrzem (po grecku aer), stąd błędne jest jego przerabianie na aeropag. Owszem, aeroklub, owszem, aerozol i aerobus, ale tylko areopag.
    Jerzy Bralczyk
  • Łatwo pomylić
    ŚCIEG
    W przypadkach zależnych pomylenie ściegu ze ściekiem jest niemożliwe, ale to słowa rzadkie i może się zdarzyć, że gdy spotkamy mianownik jednego z nich, wątpliwości co do pisowni się pojawią.
    Ścieg ma dawną i ciekawą, dziś zupełnie zapomnianą i mało czytelną etymologię, łączy się gdzieś z greckim stygmatem, ściek zaś banalnie od ściekania się wywodzi. Znaczeniowo też nic ich nie łączy, może tylko, że oba biegną wzdłuż czegoś. Ale słowa potrafią wpływać na siebie.
    Jerzy Bralczyk
  • Czułe słówka
    Jedno z wielu czułych słówek, które pochodzą od nazw pożywienia. Razem z innymi tego rodzaju — np. czekoladko, pączusiu, ptysiu, pulpeciku — pokazuje, że lubimy jeść, zwłaszcza słodycze (por. też miodku, mój słodki i in.). Cukierki można w dodatku ssać, co każde małe dziecko lubi najbardziej i z czego do końca nie wyrasta (por. cycusiu).
Słowo dnia: dwubój

Zagraj z nami!

Chcesz sprawdzić swoją znajomość języka?

Zagraj teraz

Zasady pisowni

97.7. [437] Nawias obok innego znaku interpunkcyjnego
W miejscu zbiegu nawiasu i innego znaku interpunkcyjnego stosujemy następujące zasady:
a) Pytajnik, wykrzyknik i wielokropek umieszczamy przed wstawką nawiasową, np.
Czy mam jeszcze czas? (Zastanawiał się przez moment).
b) Przecinek, średnik, pauzę i kropkę umieszczamy po wstawce nawiasowej, np.
Zdziechowski — to nagość uczucia religijnego (czy jak je nazwiemy) — to również bezkompromisowość etyczna [...].
(C. Miłosz)
Mnoży się liczba rzeźb z 3 i 2 wieku [...]. Do najsłynniejszych należą tutaj Wenus z Milo (ryc. 106), Grupa Laokoona (duszonego przez węże na rozkaz Apolla), Nike z Samotraki (ryc. 107).
(K. Estreicher)
Wyjątkowo, jeśli wstawka nawiasowa zawiera pełne zdanie rozpoczynające się wielką literą, kropkę możemy umieścić przed nią, natomiast całe zdanie nawiasowe kończymy kropką po nawiasie zamykającym, np.
— A cóż z trzecią, z Klimą? — spytała Sewerowa. (Tetmajer miał wówczas trzy córki).
(T. Boy-Żeleński)
c) Pytajniki, wykrzykniki i cudzysłowy, odnoszące się do tekstu umieszczonego w nawiasie, stawiamy przed nawiasem zamykającym, np.
W końcu postanawiają (bardzo przytomnie!) pójść drogą eksperymentów i doświadczeń.
(R. Kapuściński)
Każdy adwokat, inaczej „mecenas”, pławi się w górnym mniemaniu o swojej „kulturze ogólnej” (bo to przecież „prawo kształci”), a były inżynier od wodociągowej rury uważa siebie za naukowca pełną gębą, niczym Heisenberg.
(W. Gombrowicz)
d) W miarę możności należy unikać zbiegu nawiasu zamykającego i otwierającego. Zbieg taki jest dopuszczalny w następujących wypadkach:
— kiedy podajemy informacje o autorach cytatu, a cytat kończy się nawiasem, np.
Można więc mówić [...] o synonimach zróżnicowanych pod względem emocjonalnym (np. łazik, włóczęga, włóczykij, obieżyświat; żołdak, wojak; ateusz, ateista; kmiotek i chłop).
(H. Kurkowska, S. Skorupka)
— kiedy bezpośrednio po nawiasie zamykającym pojawia się znak skrócenia przytoczonego tekstu, np.
Z czasem z elementem starej szopki krakowskiej zespalał się charakter rewii paryskiej (tej z kabaretów artystycznych, nie z music-hallów) [...].
(T. Boy-Żeleński)
... >>

Zmieniają się czasy,
zmieniają się słowa

Zobacz w Słowniku języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego, jak przez pół wieku zmieniło się słowo gen
Więcej słów
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego