CERBER

CERBER
Cerber – pierwotnie trzygłowy pies, który strzegł bram Hadesu, przenośnie zaś srogi i czujny dozorca, czyli strażnik – ilustruje proces tzw. apelatywizacji w języku, czyli przekształcenia nazwy własnej w nazwę pospolitą (od łac. appelativum ‛rzeczownik pospolity’).
Podobnych przykładów można wymienić mnóstwo, ich obfitym źródłem jest Słownik eponimów, czyli wyrazów odimiennych W. Kopalińskiego. Obok cerbera, adonisa czy donżuana znajdują się w nim też wyrazy utworzone od nazw własnych w inny sposób, np. hamletyzm, Disneyland lub gilotyna (ta ostatnia nazwana tak od wynalazcy, lekarza zresztą, który uważał ją za bardziej humanitarne narzędzie kary niż topór katowski).
Mirosław Bańko
zgłoś uwagę
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego