ciąć

Wielki słownik ortograficzny PWN*

ciąć tnę, tną; tnij•cie; ciął, cięła, cięli; cięty
cięcia (leśn.) cięć
cięcie; cięć

Słownik języka polskiego PWN*

ciąć
1. «dzielić coś na części ostrym narzędziem»
2. «uderzać czymś ostrym, raniąc»
3. «o niektórych owadach: kłuć lub gryźć»
4. «zmniejszać wielkość czegoś»
5. «szybko, z impetem przebijać się przez coś, rysować się na czymś wyraziście»
6. «o deszczu, wietrze: zacinać»
7. «mówić coś śmiało, bez osłonek»
8. «robić coś z werwą, zwłaszcza grać lub tańczyć»
ciąć się
1. «kłócić się z kimś»
2. «bić się na szable lub inną ostrą broń»
3. «o psach: gryźć się»
cięcie
1. «uderzenie ostrym tnącym narzędziem»
2. «powierzchnia przedmiotu w miejscu przecięcia»
3. «przecięte miejsce na ciele»
4. «zmniejszenie sum przeznaczanych na jakieś cele»
5. «usuwanie fragmentów tekstu lub filmu ze względów cenzuralnych lub kompozycyjnych»
6. «wycinanie drzew chorych lub zbyt gęsto rosnących; też: odcinanie uszkodzonych lub zbytnio zagęszczonych gałęzi drzew owocowych»
7. «proces dzielenia materiałów na dwie lub więcej części za pomocą urządzeń mechanicznych, lasera itp.»

Znaleziono w książkach Grupy PWN

Trwa wyszukiwanie...  

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego