ojciec

Wielki słownik ortograficzny PWN

oj•ciec oj•ca, C. oj•cu, W. oj•cze; oj•cowie, oj•ców (skrót: o.): ojcowie paulini, ojcowie Kościoła, ale: Ojciec Święty (= Bóg Ojciec), Ojciec Święty a. ojciec święty (= papież)
oj•ciec założyciel oj•ca założyciela, oj•cu założycielowi; oj•cowie założyciele, oj•ców założycieli
Oj•ców -cowa, -cowie; przym.: ojcowski

Słownik języka polskiego PWN

ojciec
1. «mężczyzna, który ma własne dziecko lub dzieci»
2. «samiec zwierząt mających potomstwo»
3. «ten, kto coś stworzył, wynalazł, zainicjował lub był czyimś wzorem, natchnieniem itp.»
4. «poufale o własnym mężu, ojcu dzieci albo o starszym mężczyźnie»
5. «w religii chrześcijańskiej: Bóg»
6. «tytuł używany w niektórych zakonach w stosunku do zakonnika mającego święcenia»

• ojcowski
biologiczny ojciec «mężczyzna, który spłodził dziecko (w stosunku do tego dziecka)»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego