palić

Wielki słownik ortograficzny PWN

palić -lę, -lą; -l•cie
PAL (= Polska Akademia Literatury) PAL-u a. ndm

Słownik języka polskiego PWN

palić
1. «rozniecać i podtrzymywać ogień w celu ogrzania wnętrza, gotowania, oświetlenia itp.»
2. «włączać urządzenie będące źródłem światła»
3. «niszczyć coś ogniem»
4. «wciągać do płuc dym z żarzącego się papierosa, fajki, cygara i go wydmuchiwać»
5. «oddziaływać na kogoś lub na coś wysoką temperaturą»
6. «wywoływać uczucie pieczenia, silnego gorąca, piekącego bólu»
7. «przygotowywać coś, poddając to działaniu wysokiej temperatury»
8. «wywoływać jakieś silne, męczące uczucie»
9. «popełniać błąd przy wykonywaniu skoku, rzutu itp.»
10. daw. «strzelać»
11. daw. «mówić coś szybko, bez namysłu»
palić się
1. «ulegać działaniu ognia»
2. «dawać światło, ciepło, dym, płonąc lub żarząc się»
3. «być opanowanym przez jakieś silne, gwałtowne uczucie»
4. «odczuwać do kogoś silny pociąg seksualny»
5. «mieć na coś wielką ochotę»
palący II «osoba, która pali papierosy»
• paląca

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

pal
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego