Patrząc stąd, świat zdaje się nie mieć końca

 
Patrząc stąd, świat zdaje się nie mieć końca
1.11.2009
Witam,
czytając Lapidarium III Ryszarda Kapuścińskiego, spotkałam się z następującym zdaniem: „Nic tu nie ogranicza człowieka i ponieważ patrząc stąd, świat zdaje się nie mieć końca, i my poddajemy się złudzeniu, że oto dotykamy wieczności”. Czy konstrukcja ta nie zawiera błędu? Wygląda to tak, jakby imiesłów patrząc odnosił się do świata, a przecież podmiotem jest człowiek (tudzież my).
Z góry dziękuję za odpowiedź,
Felicyta
Owszem, zdanie jest źle zbudowane. Można by je łatwo poprawić: „Nic tu nie ogranicza człowieka i ponieważ kiedy się patrzy stąd, świat zdaje się nie mieć końca, i my poddajemy się złudzeniu, że oto dotykamy wieczności”. Podobne konstrukcje mieszczą się w normie, np. „Sądząc po wyglądzie, dawno nie zaglądał do fryzjera”. Sto pięćdziesiąt lat temu także zdanie zacytowane przez Panią byłoby poprawne, ale w ciągu XIX wieku zasady użycia imiesłowów przysłówkowych ukształtowały się tak, że dziś przykłady przytaczane przez dawnych gramatyków wydają się nam zabawne.
Mirosław Bańko, PWN
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego