Zapis nazwisk kończących się w wymowie na -i po spółgłosce

 
Zapis nazwisk kończących się w wymowie na -i po spółgłosce
23.11.2018
Szanowni Państwo,
chciałam zapytać o niezrozumiałą dla mnie zasadę odmianę imion i nazwisk angielskich zakończonych w pisowni na -y, a w wymowie na -i, typu Eddy, Rocky czy Kennedy. Norma obliguje nas do form Eddy'ego, Rocky'ego i Kennedy'ego, co dla mnie w mowie omija element zmiękczający [edego, rokego, kenedego] – to sygnalizuje nam apostrof. Czy jeśli cały czas wymawiamy to [i], nie lepiej byłoby zapisywać Eddiego, Rockiego, Kennediego?
Nazwy własne osobowe Eddy, Rocky i Kennedy wymawiamy: [edi], [roki] i [kenedi]. Apostrof, który oddzielania tematy obcych imion i nazwisk od rodzimych końcówek gramatycznych w dopełniaczu, celowniku i bierniku, wskazuje właśnie, iż na styku temat–końcówka dochodzi do „zaburzenia” relacji pisowniowo-wymawianiowych, tzn. pisowniowe y wymawiamy jako [i]. Proszę też zwrócić uwagę na to, że – z niewielkimi wyjątkami – żadna ortografia pisma alfabetycznego nie koduje wyłącznie informacji fonologicznej, lecz także morfologiczną. Zapisy w stu procentach oddające wymowę typu: *Eddiego, *Rockiego, *Kennediego mogą sugerować, że formami podstawowymi są nazwy Eddi, Rocki, Kennedi, a tak przecież nie jest w odróżnieniu od form typu: Vivaldiego (bo Vivaldi), Rossiniego (bo Rossini) itd.
Adam Wolański
zgłoś uwagę
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego