dysleksja

 
dysleksja
11.05.2009
Szanowni Państwo!
Ostatnio parokrotnie spotkałam się z wymową słowa dysleksja przez [z], czyli [dyzleksja]. Stąd moje pytanie: jak prawidłowo należy wymawiać, [dysleksja] czy [dyzleksja]?
Z góry dziękuję za odpowiedź.
Nie ma wystarczającego powodu, aby mówić [dyzleksja]. W tzw. wymowie krakowskiej, spotykanej w Polsce południowej i zachodniej, końcowa spółgłoska wyrazu jest dźwięczna, jeśli następne słowo zaczyna się od samogłoski lub tzw. spółgłoski sonornej (np. [m], [n], [l], [r]). W tym typie wymowy słyszymy więc [brad ojca] (brat ojca), [głoz ludu] (głos ludu), [pjeńdź metruf] (pięć metrów). Zjawisko to zachodzi także przed końcówką -my trybu rozkazującego, np. [piżmy] (piszmy), [lidżmy] (liczmy). Możliwe, że bywa ono czasem rozszerzane na inne pozycje wewnątrzyrazowe, co może skutkować wymową [dyzleksja]. Warto też zauważyć, że grecka cząstka dys- przed samogłoskami jest różnie przyswajana polszczyźnie: z jednej strony mamy np. dysortografię, z drugiej dyzenterię. Wielość form może sprzyjać wyborowi niewłaściwego wariantu wymowy.
Mirosław Bańko, PWN
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego