editio

 
editio
29.06.2006
Dziń dybry!
Toczy się pewien, być może jałowy, spór o to, czy editio funkcjonuje samodzielnie w polszczyźnie. NSO Polańskiego i SWO Sobol notują tylko editio princeps, SWO Wyd. Europa oraz Kopalińskiego – editio castigata. Inaczej WSO PWN, gdzie mamy również samodzielne editio. Czy więc editio występuje poza zwrotami obcojęzycznymi? W Google nie znajduję na to przykładu, najczęściej poza wymienionymi jest special editio i editio typica.
Pozdrawiam.
Łac. editio ‘edycja, wydanie’ używane jest głównie w zwrotach. Poza wymienionymi przez Pana editio princeps ‘pierwodruk’, editio castigata ‘wydanie ocenzurowane’i editio typica ‘wydanie wzorcowe, bibliofilskie’ jest jeszcze wiele innych, np. editio minor ‘wydanie popularne’, editio maior ‘wydanie krytyczne’, editio posthuma ‘wydanie pośmiertne’, editio ultima ‘ostatnie przygotowane za życia autora wydanie jego dzieła’. Zwroty te mogą wystąpić zarówno w tekście, jak i w przypisach lub bibliografii. Samodzielnie wyraz editio w tekście nie wystąpi, ale może pojawić się w adresie bibliograficznym, dziś coraz rzadziej i zwykle w postaci skrótu ed. , z numerem wydania.
Przywołał Pan jeszcze special editio – to jakiś uporczywy błąd, powinno być: special edition (ang.), po łacinie: editio specialis.
Lidia Wiśniakowska, PWN
zgłoś uwagę
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego