kwestie dwie

 
kwestie dwie
11.01.2014
Szanowni Eksperci!
Bardzo proszę o radę w sprawach zapisów redakcyjnych:
1. Skrót od właściwie to właśc. czy właść., np. Isak Dinesen (właść. Karen Blixen)?
2. Jeśli w przypisie podajemy dwie pozycje (Kowalski, s. 12; Malinowski, s. 26), to czy w bezpośrednio następującym przypisie można zastosować odwołanie ibidem/tamże odpowiednio? (ibidem, s. 15; ibidem, s. 28)?
Z góry dziękuję i pozostaję z poważaniem
Iwona
Co się tyczy pierwszego zagadnienia: jeśli skrót miałby być zakończony na spółgłoskę miękką oznaczoną literą i, to w skrócie nie zaznaczamy tej miękkości. Przykładowo skrót od wyrazu rycina to ryc. (a nie ryć.), od godzinagodz. (a nie godź.), podobnie od właściwiewłaśc. (a nie właść.). Sytuacja jest odmienna, gdy miękkość w wyrazie nieskróconym jest oznaczana znakiem diakrytycznym. Wówczas ten znak pozostawiamy, np. żeński –- żeń.
Drugie zagadnienie odnosi się do sposobu redagowania przypisów w stylu harwardzkim, w którym opis bibliograficzny umieszczany jest w nawiasach w tekście zasadniczym, a nie w oddzielnych zapisach u dołu strony. W tak sporządzanych przypisach nie stosuje się określeń typu ibidem/tamże czy op.cit./dz.cyt. Powód jest prosty – bezpośrednio następujący przypis może wystąpić w kolejnym akapicie, ale także na następnej stronie lub trzy strony dalej. Wówczas czytający miałby trudność z odnalezieniem pierwotnego zapisu bibliograficznego. Co innego, gdy przypisy znajdują się u dołu strony. One są wyraźnie oddzielone od tekstu głównego i nietrudno odnaleźć wcześniejszy przypis. Ponadto przypisy w stylu harwardzkim są ekonomiczne samie w sobie –- ograniczają się do nazwiska, roku wydania publikacji i numeru strony. Zapis z użyciem ibidem nie czyni przypisu krótszym w odróżnieniu od tradycyjnych przypisów u dołu strony, gdzie zastępuje nie tylko nazwisko autora, lecz także pełny tytuł publikacji.
Jeśli jednak problem nie dotyczy przypisów w stylu harwardzkim, lecz tych tradycyjnych, umieszczanych u dołu strony (nawiasy w pytaniu mogą sugerować styl harwardzki), to także – w przypadku dwóch lub więcej powołań w jednym przypisie – nie stosuje się określeń typu ibidem/tamże. Dla lepszej czytelności warto skorzystać z określenia op.cit./dz.cyt. Wówczas takie przypisy będą wyglądały następująco:
7 M. Kowalski, Marketing i zarządzanie, Warszawa 2000, s. 6. J. Malinowski, Reklama i public relations, Wrocław 2002, s. 17.
8 M. Kowalski, op.cit., s. 8. J. Malinowski, op.cit., s. 27.
Adam Wolański
zgłoś uwagę
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego