uchyłek Meckela

uchyłek Meckela

20.03.2022
20.03.2022

Szanowni Państwo,

czy prawidłowa forma to "uchyłek Meckla" czy "uchyłek Meckela"? Słownik medyczny PZWl oraz słownik Stedmana podają "Meckla", natomiast mianownictwo Feneisa "Meckela".

Z poważaniem

Anna Nowosielska

Opisany w pytaniu problem jest de facto językowej, a nie terminologicznej natury. Chodzi bowiem o zachowanie lub opuszczenie -e- w odmianie przywołanej nazwy własnej osobowej. Ogólnie zasada mówi, że w nazwiskach pochodzenia obcego zakończonych na -el o zachowaniu lub opuszczeniu -e- w przypadkach zależnych decyduje najczęściej stopień adaptacji nazwiska w języku polskim. Nazwiska mające na gruncie polskim dłuższą tradycję lub częściej używane na ogół tracą w odmianie -e-, np.


Hegel, D. Hegla

Havel, D. Havla


Nazwiska nie dość ugruntowane w polskiej tradycji językowej najczęściej zachowują -e- w odmianie, np.


Orwell, D. Orwella

Cromwell, D. Cromwella

Kinkel, D. Kinkela


Szybka kwerenda internetowa pozwala stwierdzić, że wyrażenie w formie uchyłek Meckela ma ponad czterokrotnie większą frekwencję niż uchyłek Meckla. Formę z zachowanym -e- można także spotkać w wydawanej przez PWN od końca lat 70. XX w. Małej encyklopedii medycyny. Bezpieczniej zatem będzie się posługiwać tą właśnie formą.

Adam Wolański
zgłoś uwagę

Znaleziono w książkach Grupy PWN

Trwa wyszukiwanie...  
Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego