za-

Wielki słownik ortograficzny PWN

Za (= Księga Zachariasza)
za (przyimek)

Słownik języka polskiego PWN

za-
1. «przedrostek tworzący czasowniki pochodne, wyrażający: osiągnięcie skutku czynności, największe nasilenie czynności lub stanu, np. zabić, zamrozić, chwilowy przejaw czynności, np. zabeczeć, uwydatnienie początku czynności lub stanu, np. zachorować, zamieszkać, umieszczenie czegoś wewnątrz czegoś, np. zagrzebać, pokrycie lub zapełnienie czymś jakiejś powierzchni, np. zadrukować, przekroczenie dopuszczalnych granic czynności, np. zasiedzieć się, lub osiągnięcie granicy przestrzennej, np. zabrnąć, zajść»
2. «przedrostek tworzący czasowniki pochodne od innych części mowy, np. zabagnić, zabezpieczyć»
3. «część składowa przymiotników i rzeczowników utworzonych od wyrażeń przyimkowych, np. zaalpejski, zaduszny, zaduszki»
człowiek za burtą «hasło alarmowe na łodzi, statku wzywające do ratowania tonącego»
dodatek rozłąkowy, dodatek za rozłąkę «dodatkowa kwota wypłacana pracownikom, którzy zostali tymczasowo przeniesieni do pracy w innej miejscowości, z dala od rodziny»

Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego

za
za-

Synonimy

za (kimś na liście)
za (kimś trzymać się)
za (miastem, granicą)
za (określoną sumę)
za (coś płacić)
za (coś kogoś lubić)
za (kaucją, czyjąś zgodą)
za (okupacji)
za (dzień za dniem)
za (ciężki, długi)
za (czymś być)
mieć za nic (kogoś, coś)
mieć za złe (komuś coś)
za plecami (czyimiś)

Zagraj z nami!

Przeglądaj słowniki
Przeglądaj Słownik języka polskiego
Przeglądaj Wielki słownik ortograficzny
Przeglądaj Słownik języka polskiego pod red. W. Doroszewskiego